|
|
Op dit moment probeer ik jullie mee te nemen in het proces met God en het leven in onze wens om nog een kindje te krijgen. Het onderstaande verhaal heeft plaats gevonden in de eerste maand van 2012
In geloof
Joy komt uit een ander gedeelte van de USA dan het andere Amerikaanse meisje dat eerst bij ons zou gaan komen.
Dat betekend dat, ondanks dat sommige gedeelte van het verkrijgen van het visum hetzelfde zijn, niet alles hetzelfde is.
De constructie die het beste bleek te zijn voor het andere meisje blijkt bij de Franse ambassade in Chicago, waar Joy heen moet om haar visum te regelen, niet eens te bestaan.
In ons skype- gesprek hebben we de datum 1 februari genoemd. Dat is op dat moment nog 3-4 weken weg. Maar wanneer we deze datum tegen andere mensen noemen lachen ze ons uit. Dat zal nooit mogelijk zijn!
Meer lezen » |
|
|
Op dit moment probeer ik jullie mee te nemen in het proces met God en het leven in onze wens om nog een kindje te krijgen. Het onderstaande verhaal heeft plaats gevonden eind 201, begin 2012
Het regent!
Het is kerst wanneer onze zwager aan ons vraagt of we nog steeds bezig zijn met het zoeken naar een au-pair.
Het is een confronterende vraag….
En met tranen in onze ogen antwoorden we. De wens voor een kindje is niet weg. Maar omdat we dat geen idee hebben waar we moeten beginnen met zoeken en we zeker niet de eerste de beste au-pair van een website willen plukken denken we dat het verhaal hier stopt.
Dus mits God het au-pairs laat regenen, zeggen we, is het antwoord nee.
Het is voor het eerst dat we dit hardop uitspreken.
En het is best moeilijk te beseffen dat, na 2 jaar bidden, de weg niet open gaat.
Maar 4 dagen later gaat de telefoon.
Een vriendin laat ons weten dat ze in contact is met een meisje uit Amerika die er positief tegen over staat om ons een jaar te komen helpen.
Het voelt als of het regent….
Meer lezen » |
|
|
Het spijt me heel erg maar het lukt me niet het onderstaande blog in het nederlands te vertalen.
Ik ben verantwoordelijk voor het organiseren van een vrouwen weekend dit weekend en ben overspoeld met dingen die moeten gebeuren...
At the moment I’m writing a story about our process with God and life about the wish to have another baby. The following story takes place in the last half of 2011
Bang- the door is closed.
For months we had been thinking about another baby.
A pregnancy. The wish to have another baby.
But to realize this wish there needed to be a lot of organization and preparation.
(An au- pair is needed for Annemieke to be able to be bed rested for 9 months. As the first few months of the pregnancy are critical for the baby it is highly recommended by the gynaecologist to have the au pair even before Annemieke gets pregnant. (if she would) )
We really thought we’d found the right girl.
But now….
Meer lezen » |
|
|
Op dit moment probeer ik jullie mee te nemen in het proces met God en het leven in onze wens om nog een kindje te krijgen.
Het onderstaande verhaal heeft plaats gevonden midden 2011
De verrassing en blijdschap over het meisje uit Amerika dat ons een jaar wil komen helpen gaat over in een boel uitzoek en regelwerk. Het blijkt niet eenvoudig te zijn een meisje uit Amerika voor een jaar naar Frankrijk te krijgen.
Een visum moet geregeld, er komt het nodige geld aan te pas en er blijkt veel doorzettings vermogen en gebed nodig te zijn.
En dan, na maanden, van brieven, bellen en regelen blijven we over met niets.
Het visum dat we hebben aangevraagd is door de Franse autoriteiten afgekeurd en het meisje geeft aan het geen tweede keer te willen proberen.
Ze verteld ons dat ze het gevoel heeft dat God opnieuw heeft gesproken en ze alleen maar de bereidwilligheid om te gaan had hoeven tonen. Net als Abraham toen hij Izaak de berg op nam.
En daarmee stopt voor haar de reis.
Wij voelen ons gefopt. Hebben we God dan echt zo verkeerd verstaan?
We hebben zo gebeden of we deze weg in mochten gaan en dan blijkt er, helemaal op het einde van de weg, een groot stop-bord te staan.
En we stoppen opnieuw.
Waarschijnlijk voor de laatste keer.
|
|
|
Months are passing by.
Months with grieving. With mourning , with saying goodbyes.
Saying goodbyes to our dream of going away with MAF.
Saying goodbye to our dream of having another baby.
Sorting things out with God and eachother.
And then, at some point you’ve reached the part where you have to go on…
Have to start all over again.
Meer lezen » |
|
|
I’m crying.
While I’m opening the cartboard box filled with tiny baby clothes.
It’s been at least 15 months since I touched them.
All the boxes are ready for a babygirl to come.
All the boys clothes with airplanes, cars and trains have been banned.
Everything was ready. I’m crying while I’m sorting through them.
Tiny vests with Winnie the Pooh on them. Bought when we were expecting Tim.
A small pyjama. Bought when Joas was just 4 days old.
Meer lezen » |
|
|
I don’t know how we ended up in this situation.
How come a situation that I always thought would be so easy is suddenly so very difficult?
How come the gynecologist says we might have another change for a baby but that we have different goals. Her goal is to let me live. That means if it looks like something is going wrong with me she will take the baby out. My goal is obviously to be alive having another baby.
She even talked about adoption.
Meer lezen » |
|
|
When I wake up at the 2 of June 2010 I feel strange.
I never even thought about having to do more than a year without Hannah.
I just thought until the 1st of June 2010.
So where did the 2nd suddenly come from?
Suddenly, without too much notice.
With just 1 night of sleep we’ve entered the second year without her.
And….
We’re still alive.
The world is still turning.
And somehow we’re still breathing.
Even the breathing feels relieved.
We’ve survived the first year.
Meer lezen » |
|
|
The dream of going to Africa is still there.
But how does it fit in the life we find ourselves into?
Are we really ready to say: We’re going! We believe God gave us this dream and we are going, no matter what.
If I would look back on my life, let’s say 10 years from now, would I regret the decision?
Would I always wonder: “What if? What if we’d stayed? What if we did try to have another baby?”
Could I be content with my African life now that part of my family would always be missing without even the option to try again?
Meer lezen » |
|
|
The year turns from 2009 till 2010.
With the mourning over Hannah still being part of our daily life we struggle to keep it all together.
Our faith has changed.
Not just on the surface, but deep in the roots.
Where does trusting God fit in?
If this didn’t turn out well for us, where can we trust Him? If Hannah died, who guaranties us another baby would live?
And can we just decide to have another baby?
Can we just put our trust in God’s hands and see….
What if I would die in that process?
Don’t we have a responsibility too? Didn’t God gave us two healthy great little boys to take care off?
Or do we just have to take the first step, become pregnant, and trust that God will give us the necessary recourses to have a healthy pregnancy with a hopefully living baby in the end. Is getting a baby always Gods giving hand or is it also just the way He made our bodies work?
If we make love at the right time of the month, it just happens? How does that work?
We’re wondering. We’re struggling. We’re asking for opinions but get many different views on all these matters.
One of my best friends said: I always ask God to guide me organize the things that I feel need to be organized. In one way or the other.
Maybe that’s the best lesson I’ve learned during that time.
Asking God for help with the organization of different situations.
Including this one. Even if it takes time.
|
|
|
It started the day after she was born.
The pain started.
Literal pain in my arms.
Empty pains in my tummy.
I think only mums with stillborn babies, or babies who died just after birth, can understand.
I never knew before a tummy could hurt of emptiness. But it can.
My arms were heavy. Longing for something to hold.
But there was nothing.
Meer lezen » |
|
|
Some things are just very hard to blog about.
You immediately wonder…..
Is this something other people would like to know about?
Is this something I am willing to share? What if they judge us?
What if?
Meer lezen » |
|
|
Brrrtttt…. Brtttt….. gaat het alarm van mijn telefoon op een woensdagmiddag.
De vraag is duidelijk. Willen jullie bidden voor Martijn? Deze week zoekt hij God.
Deze week? Vanaf nu? Of is het allang begonnen?
De vragen spoken door mijn hoofd.
Het antwoord komt snel. Hij zoekt tot en met vrijdag. So; no time pressure there then!
Op zoek naar God
Toen ik zwanger was van Joas deden Mark en ik een cursus Samen Bevallen.
De cursusleidster vroeg ons: “Wat stel je je voor bij een bevalling?”
We moesten haar het antwoord schuldig blijven.
Maar, zei zij verder….
De meeste vrouwen zeggen na een bevalling; “Dat viel mee of dat viel me tegen”.
Ergens moet er een referentie kader zijn.
Is dat ook niet zo bij het zoeken naar God?
Maken wij niet het referentiekader om te checken of we God wel of niet gevonden hebben?
En wat verwachten we dan als we God vinden?
Meer lezen » |
|
|
Ik kan me niet anders herinneringen dan dat wij, in de winter, oude boterkuipjes gevuld met gestold vet en zaadjes in de tuin hadden staan. De boterkuipjes kwamen ongetwijfeld uit de zak die mijn moeder spaarde om aan school te geven. Hoeveel vogels er over leden zijn aan de gevolgen van het oude gestolde frituurvet uit onze frituurpan verteld het verhaal niet.
Maar de vogels vonden het heerlijk.
Ik kan me herinneren hoe ik voor het raam naar buiten keek. Hoe de vogels vochten om dat ene zaadje.
Tegenwoordig hebben wij, in de winter, onze hoogst persoonlijke Mac – Vo fly in staan. Door het raam van de keuken hebben we zicht op deze vogel vlieg- in. Een constructie van een verticale plank en een horizontale plank met bakken met zaadjes eraan.
Ons eten op tafel wordt regelmatig vergeten bij het gezicht op de drukte bij onze Mac-Vo.
Hoewel het de eerste twee dagen nadat we ‘m hadden opgezet verbazingwekkend rustig was.
De Mac- Vo was nog niet ontdekt.
Rustig wachtend achter het raam zagen wij dat er niets gebeurde.
Maar op dag 2 gebeurde het. Een klein meesje vloog de ‘ fly-in’ in. Prikte aan de zaadjes en hief een lied aan. De propaganda werkte. Want daar kwam de volgende en de volgende.
En niet welkome duif eet de restjes van de vloer en pikt de gevallen zaadjes op. Een koolmees komt aanvliegen met z’n gezin en jaagt de kleinere meesjes weg.
Niet veel later komt de familie spreeuw door de fly-in. Onze Mac- Vo is duidelijk ontdekt.
En de vogels hebben honger!
Een aantal maanden eerder hadden we een gesprek in onze keuken. Over honger naar het geloof.
Een wijze, wat kalende man, merkte op dat het geloof de enige voeding is waar je maar van door kunt eten. En de enige voeding die je op een bepaald moment niet meer nodig lijkt te hebben wanneer je er weinig tot niets meer van neemt.
Wanneer ik naar de vogels kijk vraag ik me af of ik zo bezig ben met de voedingbron.
Hoe diep ga ik de voedingsbron in? De vogels pikken aan de buitenste zaadjes.
Met duidelijke voorkeur. Wat ze niet willen gooien ze weg. Ze zijn kieskeurig.
Pak ik alles aan wat God voor mij neerzet? Of blijf ik aan de oppervlakte.
Pak ik wat ik wil hebben en ligt de rest later vergeten op de grond of neem ik de moeite diep te graven.
Zo diep ik kan komen?
Als ik eerlijke ben weet ik wel dat ik regelmatig aan de oppervlakte ben.
Want Heer… de wc’s moeten nou eenmaal ook schoongemaakt worden.
en Heer…. Als de kinderen ’s avonds eindelijk op bed liggen en stil zijn….
Wil ik liever televisie kijken.
En…
Als ik eerlijk ben zou ik veel dieper kunnen graven in de voedingsbron.
Want zelfs na een aantal levenslessen, is er nog ZOVEEL MEER wat ik uit de voedingsbron kan halen.
Die oneindige, onuitputtende, on ophoudelijke… voedingsbron.
Vanavond… als de kinderen op bed liggen….
Misschien neem ik dan de tijd om….
Als je me ziet….vraag me ernaar…
of misschien komen we elkaar wel tegen. Moe en uitgeput. Daar bij die voedingsbron. Vol verfrissend water. |
|
|
As we are busy Friday and Mark is at work in the afternoon and the evening we phone the estate agent that we don’t want to know until Saturday.
We choose to not end up in the same situation as we did a couple of years ago the Netherland.
If we have the house we would like to get to know this together.
If we haven’t got the house, it’s even more important.
Meer lezen » |
|
|
I promise I will get the man to sign a.s.a.p, says the estate agent, while we’re leaving the office.
As it’s Saturday afternoon just after 6 pm we know we have to wait until next week.
Although she says she will try to get it done on Sunday.
Monday passes without any news. The estate- agents office is closed and so we think we will hear the next day.
But Tuesday passes without any news. Maybe he’s busy this week. Coming up from Paris does take a little while and maybe…
But
Meer lezen » |
|
|
After we figured out the words on the French paper we ask ourselves the question: Do we really want to buy this house?
Is this the house God has for us?
Is this the town we need to be in? Lots of questions to be asked.
The amazing thing is that we didn’t think we could find a house that was better than the house we live in right now. But in the end… The house we’ve found right now is even better!
Meer lezen » |
|
|
The next morning, it’s a Saturday, we decided Annemieke stays home with the kids.
French talks are hard to follow anyway, let alone with two little boys around.
So a few minutes after 10 Mark steps into the car and makes the little drive towards Gouvieux.
He phones a few minutes later.
Meer lezen » |
|
|
We’re quick.
We really love the house. We think about moving. We even talk about getting the boxes ready. And so we’re quick.
We want to show the man that we are willing to negotiate. But that we don’t want to make big steps. And of course we have an end- result in our heads.
We pray about it, we talk about it, and we call back with another offer of, let’s say 55000 euro’s. Again the lady asks us if we can’t bring it up a bit more. But we say we’d like to stick with this offer. “Well, I think this will be the final offer then, she says”
Meer lezen » |
|
|
It feels like we are playing a game and we’re not sure about the rules.
The estate agent said immediately after we made the offer…. “if you put in 10000 more I think you will get it”.
But, for now, this is our offer…
She told the house-owner and we will hear back from him before or on Tuesday.
And so we wait…
Meer lezen » |
|
|
Sorry, this one had to be posted before the 'making the offer' blog
You know what? We like this house!
We really like this house.
It’s easy to put our stuff in.
Not really because of all the space it has (well also….) but the house just suits us.
Meer lezen » |
|
|
On a Friday afternoon Mark walks into the estate agents office.
They chat about several things concerning the house.
The weird house (remember my blog) is just 200 meter away.
It’s the same size house, much better insulated and more modern and on for 35000 euro’s less.
We figure we have a good point with that. The estate agent agrees with us.
And asks Mark: Well, if you would like to make an offer for this house… what would it be…
Meer lezen » |
|
|
It’s a cold and grey day when the next house pops up at the search engine.
It’s the third Saturday in January and Mark happens to be off.
Although the pictures are not great, the description looks wonderful.
Even better then we hoped it would be.
And with hope in our hearts we phone the estate agent. (again a new one) The same afternoon we follow a black car into Gouvieux to the house.
Meer lezen » |
|
|
Winter starts. Well, it feels more like spring but people stop putting their houses on the market.
And so we wait.
December begins.
December passes. All the houses that pop up on the search engine are old.
We’ve long seen them or we’re just not interested.
2012 starts
|
|
|
During the months of our house searching we came in contact with several estate agents.
That means… Sometimes we get an enthusiastic phone call with a story in French that they’ve got a house for us that we really need to see because they think it’s great for us.
No, we don’t have to look at the website. They just know it’s good for us! And so we step, again, into our car and go to the estate agent in Chantilly.
After a talk in the office and a lovely small French coffee, we step into our car and follow the young man to Gouvieux.
Meer lezen » |
Reacties
greetings from dodoma!
the meders