Nieuws
Diversen
Login Formulier
| Bijna 1 jaar geleden |
 |
 |
 |
| woensdag, 19 mei 2010 08:46 | |||
.jpg) Het is bijna zo ver.De eerste verjaring van Hannah’s overlijdensdag en geboorte.
Ongelofelijk dat er een jaar voorbij is.
Dat de blaadjes van groen naar bruin zijn gegaan.
Afgevallen zijn. En dat de bomen deze lente weer zijn gaan bloeien.
Een jaar voorbij…
Hoe is het nu met ons?
Het is een vraag waar we geen duidelijk antwoord op kunnen geven.
Rouwen is een proces. Niet een rechte weg omhoog maar een met veel hobbels en dalen.
Een waarvan het lijkt dat je verder komt om daarna zomaar weer terug lijken te komen op een plek waar je al geweest bent.
Een vooruitgaande weg. Dat wel.
Het afgelopen jaar was zwaar. Waarschijnlijk het zwaarste uit ons leven.
Er gaat geen dag voorbij dat we niet aan Hannah denken. Ik denk zelfs geen 5 minuten.
Ze blijft ons meisje. In veel dingen worden we aan haar herinnerd. Niet alleen de herinneringen en plekjes die we in ons huis hebben gemaakt, maar ook gewoon op straat. Een klein baby’tje dat huilt, een leuk jurkje, een huppelend meisje.
Je kunt meisjes nu eenmaal niet ontlopen :)
Daarmee wordt ze een deel van ons leven. Een deel van wie we zijn.
Op sommige dagen gaat dat gepaard met veel tranen. Maar andere dagen met gelach.
En ik denk dat dat wanneer de jaren vorderen steeds beter zal gaan.
Een tweede keer is altijd makkelijker dan een eerste keer.
Toen ik de eerste keer nadat Hannah overleden was hoorde dat ik weer tante zou worden ben ik er een week van overstuur geweest. Bij de tweede keer was het 1 dag.
Zo zijn er dit eerste jaar al veel eerste keren geweest. Eerste keren die verdriet doen, die moeilijk zijn. Die het waard zijn om aan te gaan, omdat het de keer erna makkelijker wordt.
Allebei zijn we het rouwen niet uit de weg gegaan. Allebei hebben we het op andere momenten moeilijk. Maar daar zijn we een team voor. Om elkaar om te vangen, wanneer de ander het niet kan.
We mogen het afgelopen jaar ook terug kijken om veel bijzondere en mooie momenten.
We mochten verhalen horen over hoe andere mensen Hannah’s overlijden ervaren hebben. Hoe Hannah een plekje heeft gekregen in hun leven. Zulke verhalen krijgen een waardevol plekje diep in ons hart. Het is zo fijn om te horen dat wij niet alleen aan haar denken…
2010 Is voor ons een jaar waarin we geen beslissingen zouden nemen.
Het is ook het jaar waarin het lang verwachte telefoontje van easyJet kwam dat Mark captain mocht worden. Een beslissing waar we geen ‘nee’ tegen wilden zeggen.
Het is een jaar waarin we mogen ervaren dat God ons draagt. In heel veel kleine dingen. (Ik zou je kunnen wijsmaken dat de vulkaan uitbarsting in Ijsland te maken had met het feit dat ik het niet aan kon dat Mark 4 dagen achter elkaar weg zou gaan in de paasvakantie van de kinderen. Waarschijnlijk is dat niet zo… maar Mark hoefde niet weg door de as.)
Het is een jaar waarin God zijn voetstappen neerzet. En wij volgen.
Denkend aan en biddend voor de rest van ons leven.
Ja als we zo terug kijken, gaat de weg langzaam vooruit.
Er is licht, er is hoop, er zijn armen die ons dragen op de weg die rouwen heet.
|
Reacties
Even een reactie van een ervaringsdeskun dige op het bovenstaande. Wij lazen ik het (geweldige, maar uitverkochte) boekje 'Over troosten en verdriet' van Wim ter Horst (helaas ervaringsdeskun dig), dat je een rouwproces ook kunt beschrijven als een weg die in spiraalvorm verloopt. Het lijkt alsof je vaak langs het zelfde punt komt, maar in werkelijkheid kom je steeds een beetje hoger en geleidelijk verandert daardoor je perspectief. Dat heeft alleen wel wat meer tijd nodig dan een jaar. Bij ons werd het na twee jaar pas wat overzichtelijke r, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders. Ik hoop voor jou/jullie dat je nu dus op de helft bent! Sterkte dus, de komende dagen. En vergeet niet om de Heer te danken voor Hannah's leven, al was het ook nog zo kort.
Liefs!
Tineke