Hannah; het meisje waar we vol verlangen naar uitkeken en die we na 28 weken zwangerschap, weer moesten laten gaan.
Het kindje dat we voor altijd in onze harten mee dragen.
Onzichtbaar, maar toch met z’n vijfjes, voor eeuwig bij elkaar.
Het is 17 december 2008 wanneer we horen dat we binnen 3 maanden van Engeland naar Frankrijk zullen verhuizen. Het is 5 minuten later wanneer we erachter komen dat we ook een derde kindje zullen krijgen. Ons leven staat eventjes stil….
Zoals altijd verloopt ook deze zwangerschap wat moeizaam. Annemieke is misselijk, moe en spuugt regelmatig. Met de verhuizing in aantocht is het lichamelijk allemaal moeilijk vol te houden. De 12 weken echo is goed. Annemieke is 3 dagen minder ver zwanger dan dat we hadden gedacht. Maar dat is altijd mogelijk….
Al vanaf 14 weken kan Annemieke de baby voelen. Het is een druk meisje.
Wanneer we eind maart naar Chantilly, Frankrijk verhuizen, gaan we ervan uit dat er makkelijkere tijden komen.
Op 7 april gaan we dan ook zonder argwaan naar de 20 weken echo. Deze is in het Frans. We komen erachter dat we een dochtertje zullen krijgen en dat er iets niet helemaal goed is.
De baby is te klein voor het aantal weken zwangerschap. En dus schuiven ze de datum weer naar achteren… Annemieke krijgt bedrust voorgeschreven.
Met behulp van familie en vrienden wordt het huishouden gerund.
Na 2 weken blijkt echter dat de baby wel iets gegroeid is, maar lang niet zo als dat zou moeten. Hannah zit op de onderste lijn van de curve.
Er volgen allerlei onderzoeken waaronder een vruchtwaterpunctie. Hieruit blijkt, na een spannende week, dat Hannah helemaal gezond is. Het probleem is dat Annemieke’s placenta niet goed functioneert. Hierdoor kan Hannah niet goed groeien.
Iedere week volgen er bloedonderzoeken en testen. Hannah lijkt het ondertussen goed te doen. Er zijn avonden waarop heel Annemieke’s buik heen en weer beweegt door haar.
Op 15 mei 2009 blijkt Annemieke’s bloeddruk zo hoog te zijn dat ze in het ziekenhuis van Senlis moet blijven. Er wordt veel moeite gedaan de bloeddruk te stabiliseren. Ook blijken er eiwitten in Annemieke’s urine te zitten. De pre-eclampsie is begonnen.
Omdat Hannah in de ‘dik worden’ fase is beland moet de placenta meer voeding dmv bloed geven. Dit lukt niet. Hannah vraagt meer en dus gaat Annemieke’s hart steeds harder pompen om te proberen aan Hannah’s behoefte te voorzien. Vandaar dat de bloeddruk steeds hoger wordt. De eiwitten in de urine geven aan dat Annemieke’s nieren al niet meer optimaal werken.
In het ziekenhuis in Senlis is men erg bezorgd. Wanneer Hannah geboren zou moeten worden zijn er hier geen mogelijkheden voor haar.
De gynaecoloog is dan ook heel blij wanneer er in het academische ziekenhuis van Pontoise een plekje voor Annemieke vrij komt. Hannah is dan 26,5 week oud.
Het lukt de artsen in Pontoise Annemieke’s bloeddruk onder controle te krijgen. Hannah krijgt een longrijpingskuur. Annemieke merkt echter dat Hannah veranderd. De bewegingen worden steeds minder. Maar met de doptone blijkt iedere keer dat haar hartje klopt. Toch blijft Annemieke zich ongerust maken.
Maar door het gebrek aan de Franse taal is het moeilijk duidelijk naar de artsen toe te zijn.
Ook krijgt Annemieke last van een band gevoel hoog boven in haar buik. Het wordt niet duidelijk of het te maken heeft met de pre-eclampsie.
Uiteindelijk krijgt Annemieke op 28 mei ’s avonds een echo van een Engels sprekende arts. Hier kan ze eindelijk goed vertellen hoe ongerust ze is. Ook de arts is ongerust bij het zien van de beelden van Hannah en de uitslag van de onderzoeken. Ze belooft dat ze de volgende ochtend in het artsen overleg voor Hannah zal vechten.
Deze avond verteld Annemieke aan verschillende dienstdoende zorgverleners dat ze zich zo ongerust maakt. Dat ze voelt dat haar buik geen veilige plaats mee voor haar dochter is.
Ter geruststelling maakt de verloskundige nog een CTG van Hannah. Het is dan rond half 11. ’s avonds. Naar ons gevoel is haar hartslag laag maar volgens de verloskundige is het goed.
De volgende ochtend besluiten de artsen inderdaad een keizersnede te doen. Deze zal tussen 12 en 2 plaatsvinden.
Annemieke is helemaal voorbereid voor de OK om half 1. Compleet met katheter, OK-jasje, geschoren en al.
Dan checken ze nog eventjes de baby. Helaas kunnen ze geen hartje meer vinden.
Onze dochter is overleden. 28 weken oud. Op 29-05-2009.
De keizersnede wordt direct geannuleerd.
Uiteindelijk wordt Annemieke op maandag 1 juni 2009 ingeleid en bevalt ze om 22.52 van Hannah Deborah. Lengte: 33 cm. Gewicht: 670 gram.
Bij een nagesprek met de artsen blijkt dat zij volkomen verrast zijn geweest door het overlijden van Hannah. Dit hadden ze nooit verwacht. Wel geven ze aan de Annemieke heel duidelijk is geweest. Mede door het feit dat zij zo ongerust was, en op basis van de andere feiten, hadden ze besloten Hannah te gaan halen. Helaas was het al te laat.
Ook geven ze nu toe dat Annemieke veel zieker is geweest dan dat ze zelf dacht.
Het bandgevoel boven in haar buik was inderdaad het falen van haar lever.
Nog een fase verder en het was: “red de moeder” geweest.
Na veel bureaucratie in het Franse land mochten we Hannah uiteindelijk meenemen naar Nederland. Daar is ze op 11 juni 2009, te midden van naaste familie en vrienden begraven.
Zoals altijd verloopt ook deze zwangerschap wat moeizaam. Annemieke is misselijk, moe en spuugt regelmatig. Met de verhuizing in aantocht is het lichamelijk allemaal moeilijk vol te houden. De 12 weken echo is goed. Annemieke is 3 dagen minder ver zwanger dan dat we hadden gedacht. Maar dat is altijd mogelijk….
olgende ochtend in het artsen overleg voor Hannah zal vechten.